Eschatologiczny sens Bożego Narodzenia: początek końca i koniec początku W świadomości społecznej Boże Narodzenie często redukuje się do idyllicznego, nostalgijnego wydarzenia przeszłości. Jednak w swojej teologicznej głębi jest kamieniem węgielnym chrześcijańskiej eschatologii — nauki o «ostatnich rzeczach». Boże Narodzenie nie tylko pamięta historyczny fakt; ogłasza wtargnięcie wieczności w czas, inicjując proces przemiany całego stworzenia, kulminacją którego będą Drugie Przyjście, zmartwychwstanie martwych i życie przyszłego wieku. To święto, w którym początek odkupienia zawiera w sobie gwarancję i obraz jego zakończenia. 1. Zmiana bieg historii: eschaton jako «wtrącenie się Antyczne i wczesnochrześcijańskie postrzeganie czasu było cyklicznym lub liniowym, ale tragicznym: historia prowadzi do upadku lub bezskutecznie się powtarza. Narodzenie Chrystusa dokonuje teologicznego rozłamu w tej tkance. Bóg, transcendencyjny dla czasu i historii, staje się immanentnym jej, wchodząc w nią jako konkretna osoba. To wydarzenie apokaliptyczne w prastarym znaczeniu słowa (gr. apokalypsis — «odkrycie»): otwiera prawdziwą cel i koniec historii — obожenie stworzenia poprzez zjednoczenie z Twórcą. Już w Betlejem historia otrzymuje nie tylko nowe kierunki, ale i ostateczną punkcję przyciągania. 2. Teologiczne współrzędne: zesłanie jako gwarancja przemiany Myśl świętych ojców (zwłaszcza św. Atanazego Wielkiego, Maksyma Wyznawcy) widzi w Bożym Narodzeniu początek wypełnienia obietnicy «obожenia» (theosis). «Bóg stał się człowiekiem, aby człowiek stał się bogiem» — ta formuła wskazuje na eschatologiczny wynik. Zesłany, Chrystus przyjął naturę ludzką nie abstrakcyjnie, ale w całej jej pełni, w tym śmiertelność (ale nie grzech). W ten sposób sama natura ludzka była już potencjalnie wyleczona i przygotowana do przyszłego stanu nieśmiertelności. Betlejem — pierwsza stopień do zmartwychwstania i ogólnego przemiany ciała. Interesujący fakt: W bizantyjskim teologii istniała koncepcja «wzaje ... Read more