Faszystowski to skrajnie prawicowa ideologia autorytarystyczna, która dominowała w niektórych europejskich krajach w okresie międzywojennym. Charakteryzuje się dyktaturą, przymusowym tłumieniem opozycji, sztywnym nacjonalizmem, militarystyką i antykomunizmem. Twórcą i głównym ideologiem faszyzmu uważa się włoskiego polityka Benito Mussoliniego. Pochodzenie terminu Słowo «faszyzm» pochodzi od włoskiego «fascio», co oznacza «związek» lub «pętelka». Mussolini używał tego terminu do nazwania swojego ruchu politycznego «Fasci Italiani di Combattimento» («Włoskie bojowe związki»), założonego w 1919 roku. Symbolem faszyzmu stała się pętla prętów z młotem (fasces) — starożytnorzymski symbol władzy i jedności. Główne cechy faszyzmu Ideologia faszystowska opiera się na kilku kluczowych zasadach. Po pierwsze, to totalitaryzm — państwo pochłania wszystkie sfery życia, osoba całkowicie podporządkowuje się interesom narodu. Po drugie, to agresywny nacjonalizm, który często przechodzi w szowinizm i rasizm. Faszystowie uważają swoją narodność za wyższą i uzasadniają ekspansję i okupację obcych terenów. W trzecim miejscu, faszyzm zaprzecza demokracji, parlamentaryzmowi i klasowej walce, głosząc wódzizm (princip fюрера), gdy cała władza skupia się w rękach jednego przywódcy. W czwartym miejscu, faszystowskie reżimy opierają się na tajnej policji, cenzurze i terroryzmie do tłumienia wszelkich niezgodności. Ideologia również propaguje militarystykę, kult wojny i siły. Faszystowski ruch we Włoszech Włoski faszyzm narodził się na fali rozczarowania wynikami I wojny światowej, kryzysu ekonomicznego i strachu przed komunizmem. W październiku 1922 roku Mussolini przeprowadził « marsz na Rzym », po którym król Włoch powierzył mu utworzenie rządu. Do 1925 roku Mussolini ustanowił dyktaturę, zakazał wszystkich opozycyjnych partii, utworzył tajną policję i zaczął aktywną propagandę. Włoski faszyzm był mniej radykalny niż niemiecki nacjonalizm i początkowo nie ... Read more