Kult Stalin'a to złożenia i wielostronne zjawisko, które przeszło drogę od totalnego deifikacji przywódcy do oficjalnego potępienia i następnie rewanżu w współczesnej Rosji. Nie był to tylko osobista caprice dyktatora, ale produkt celowego propagandy, strachu i specyficznych warunków historycznych. Urodzenie kultu: ojciec narodów Wzrost klasycznego kultu Stalin'a zazwyczaj liczy się z obchodów 50-lecia Stalin'a w grudniu 1929 roku. Wtedy sowiecka propaganda uruchomiła masową kampanię wywyższania przywódcy. Jego portrety, hasła i cytaty zalały przestrzeń od dużych miast do odległych wiosek. W tym okresie stał się nie tylko politycznym liderem, ale prawie sakralną postacią, ojcem narodów. Kult opierał się na 3 filarach. Strach. Masowe represje, dekultywizacja, GULag i Głódomor czyniły każdą krytykę lub nawet wątpliwość śmiertelnie niebezpieczną. Kontrola nad informacją. Państwo monopolizowało historię, statystykę, prasę i kulturę, tworząc jedynie słuszną wizję świata. Mit efektywności. Terror i miliony ofiar przedstawiano jako konieczną cenę za industrializację i zwycięstwo w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej. Mechanika i technologia kultu Wywyższanie Stalin'a nie było wyłącznie jego osobistą inicjatywą. Badacze zauważają, że w kształtowaniu i utrzymaniu tego zjawiska przyczynili się jego najbliższe otoczenie, przywództwo partyjne, intelektualiści, działacze kultury i nawet Rosyjski Kościół Prawosławny. To stało się możliwe w warunkach zamkniętego społeczeństwa. Sam Stalin, według niektórych źródeł, okresowo krytykował pochlebstwa w jego adres. W liście do dramaturga A. Afinogenowa w 1933 roku pisał: „Zbytecznie rozpowszechniasz o przywódcy. To nie jest dobre i, prawdopodobnie, nie na miejscu. Nie w przywódcy leży sprawa, ale w kolektywnym przewodniku — w KC partii”. Jednak, jak zauważa się, w warunkach militarnych musiał liczyć się ze Stalinem jako politycznym fenomenem, i odmowa tej roli była już niemożliwa ... Read more