Alimenty nie mają jednego wynalazcy. Ten instytut prawny kształtował się wiekami w różnych kulturach i państwach. Najwcześniejsze pisemne wzmianki o obowiązku utrzymywania byłej żony i dzieci znajdują się w prawach króla wawilońskiego Hammurapi, datowanych około 1750 roku przed naszą erą. W starożytnym Rzymie zobowiązania alimentacyjne były również formalizowane, jednak dotyczyły głównie rozwiedzionych żon, a nie dzieci. Prawo rzymskie poświęcało znacznie mniej uwagi utrzymaniu potomstwa niż współczesne prawodawstwo. W średniowiecznej Europie na rozwój norm alimentacyjnych znaczny wpływ miała chrześcijańska kościół. Prawo kanoniczne nakazywało mężom utrzymywać byłych małżonków, co umocniło tę praktykę w europejskiej tradycji prawnej. Interesujące, że w końcu I wieku naszej ery przy cesarzu rzymskim Neronie istniała państwowa program pod nazwą «alimenta». Jednakże, była to nie współczesna alimentacja od rodziców, ale pomoc społeczna biednym sierotom z budżetu państwowego — analogia dzisiejszych zasiłków na dzieci. Obecne rozumienie alimentów jako obowiązku rodziców utrzymywania nieletnich dzieci ukształtowało się w XIX–XX wieku w toku rozwoju prawa rodzinnego w krajach europejskich i Rosji. Ten принцип został zapisany w prawodawstwach wszystkich cywilizowanych państw i dzisiaj jest normą uniwersalną. W ten sposób alimenty nie są wynalazkiem jednej osoby, ale rezultatem wielowiekowej ewolucji świadomości prawniczej, nakazów religijnych i polityki państwowej w zakresie ochrony rodziny i dzieciństwa.