Słowianie to największa grupa narodów w Europie, zjednoczona podobieństwem języków, wspólnym pochodzeniem i podobnymi tradycjami kulturowymi. Mówią na językach gałęzi słowiańskiej rodziny językowej indoeuropejskiej. Dziś słowiańskie narody tworzą podstawę ludności wielu krajów Europy, a ich łączna liczba przekracza trzyście milionów osób. Pochodzenie i przodkowie Pytanie o to, gdzie dokładnie zrodziła się słowiańska wspólnota, wciąż pozostaje przedmiotem naukowych dyskusji. Jedna z popularnych wersji mówi, że przodkowie Słowian wyodrębnili się z wspólnoty indoeuropejskiej w drugim tysiącleciu p.n.e. i osiedlili się na obszarach od Dniepru na wschodzie do Odry na zachodzie, od Karpat na południu do Bałtyckiego Morza na północy. Niektórzy naukowcy łączą przodków Słowian z regionem Wisły i Odry, inni z terenem między Odrą a Dnieprem. Akademik Alexej Szachmatow uważał, że starożytni Słowianie zrodzili się w górnym biegu Wisły, na brzegach Tisy i na zboczach Karpat. Badania nad starożytną DNA opublikowane w głównych czasopismach naukowych w 2025 roku pokazują, że w okresie od VI do VIII wieku w Europie Środkowej doszło do znaczących zmian genetycznych związanych z rozprzestrzenianiem się grup słowiańskich. Starożytne nazwy i pierwsze wzmianki W starożytnych źródłach pisanych Słowianie pojawiają się pod różnymi nazwami. Rzymscy historycy Pliniusz Starszy i Tacitus nazywali ich Wenedami, informując, że to był wielki naród, osiedlający się na obszarze od Karpat do Bałtyckiego Morza. Grecki historyk Herodot, opisując mieszkańców ziem współczesnej Białorusi, nazywał ich Neogrami i Budinami. Samonazwisko Słowian (lub Słowianie) pojawia się po raz pierwszy w źródłach historycznych na początku VI wieku. Jego zapisują bizantyńscy historycy Prokopiusz i Jordan około 550 roku. Pochodzenie tego samonazwania wciąż pozostaje przedmiotem sporów. Istnieją dwie główne wersje: Od słowa «slawa». Ta wersja, popularna wśród samych Słowian, traktuje ... Read more