Krzysztof Kieślowski: architekt «kineta moralnego niepokoju» Rozpoczynał jako fizyk, przeszedł na filozofię, a stał się jednym z najważniejszych reżyserów europejskiego kina. Krzysztof Kieślowski jest postacią unikalną nawet dla polskiego kinematografu, który zawsze słynął ze swojej intelektualnej głębi. Jego filmy nie rozrywaliby, ale zmuszają do myślenia, dyskusji, zwątpienia. nakręcił około pół setki pełnometrażowych filmów fabularnych, prawie do każdego napisał scenariusz, a przy tym udało mu się stać autorem kilku książek, w których kontynuuje swoje filozoficzne rozważania na papierze. Jego twórczość to próba odpowiedzi na główne pytania ludzkiego istnienia: jak żyć, co to jest dobro, gdzie przebiega granica między moralnością a kompromisem? I w tej poszukiwaniu pozostaje wierny sobie już ponad pół wieku. Od fizyki do filozofii: droga do kina Krzysztof Kieślowski urodził się 17 czerwca 1939 roku w Warszawie. Jego wykształcenie to już swego rodzaju klucz do zrozumienia jego twórczości. Najpierw studiował fizykę na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Warszawskiego (1955–1959), potem – filozofię na Wydziale Filozofii Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie (1959–1962). Dopiero w 1966 roku ukończył wydział reżyserii Wyższej Szkoły Filmowej w Łodzi. Ta fundamentowa przygotowanie naukowe i humanistyczne na zawsze zdefiniowała styl jego kinematografii: zawsze pozostawał «poetyckim intelektualistą», dla którego kino było sposobem filozoficznego wyrażania. Jeszcze przed wpisaniem się na wydział filmowy, od 1958 roku, Kieślowski kręcił amatorskie filmy, które zdobywały nagrody na polskich i międzynarodowych konkursach. Jego dyplomowy film «Śmierć prowincjusza» (1966) natychmiast przyciągnął uwagę profesjonalnej społeczności, zdobywając nagrody na festiwalach w Wenecji, Moskwie i Mannheimie. Za nim przyszły średniometrażowe i dokumentalne prace: «Twarz w twarz» (1967), «Zaliczenie» (1968) i dokumentalny film o kompozytorze Krzysztofie Pendereckim (1968). Te wczesne prace ju ... Read more