Świętowanie Bożego Narodzenia w Japonii: kulturowa transformacja zachodniego święta Wprowadzenie: Boże Narodzenie jako import kulturowy Boże Narodzenie (jap. クリスマス — Курисумасу) w Japonii stanowi unikalny fenomen adaptacji kulturowej, pozbawiony treści religijnej dla większości mieszkańców i przekształcony w świecki, komercyjny i romantyczny święto. Jego historia w Japonii liczy mniej niż półtora wieku, a masowy charakter uzyskał dopiero w drugiej połowie XX wieku. Japońskie Boże Narodzenie jest jasnym przykładem «glokalizacji» — adaptacji globalnego zjawiska do lokalnych kodów kulturowych, gdzie symbole chrześcijańskie wypełniają nowe, specyficzne japońskie znaczenia. Kontekst historyczny: od zakazu do popularizacji Pierwsze udokumentowane świętowanie Bożego Narodzenia w Japonii miało miejsce w 1552 roku, gdy grupa japońskich chrześcijan (chrześcijan przyjętych przez portugalskich misjonarzy) obchodziła je w prefekturze Yamaguchi. Jednak z początkiem okresu izolacji (sakoku) w XVII wieku i zakazem chrześcijaństwa święto całkowicie zniknęło z japońskiego życia. Jego powrót związany jest z epoką Meiji (1868-1912) i otwarciem kraju. W latach 1870-tych Boże Narodzenie zaczęto obchodzić w domach zagranicznych dyplomatów i kupców w portowych miastach Kobe i Yokohama. W 1900 roku sklep «Maruzen» w tokijskiej dzielnicy Ginza po raz pierwszy ozdobił witryny symbolem Bożego Narodzenia, co stało się punktem wyjścia komercjalizacji święta. Ważną rolę w popularizacji odegrało dziecięce czasopismo «Kodano kurabu» w latach 1910-tych, publikujące opowieści o Świętym Mikołaju. Jednak prawdziwy boom zaczął się w latach powojennych z rosnącą gospodarką i wpływem amerykańskiej administracji okupacyjnej. Obecne tradycje: romantyka i rodzinni komfort W współczesnej Japonii Boże Narodzenie (obchodzone wyłącznie 25 grudnia) postrzegane jest jako święto atmosferyczne, podobne do Dnia św. Walentego. Centralne miejsce zajmuje para romantycznych partnerów. Dla wielu młodych Japończyków to jed ... Read more