Dwie twarze jednego miasta: Troszczeń i wyzwolenie Mińska 3 lipca 1944 roku — data, która na zawsze podzieliła historię białoruskiej stolicy na «przed» i «po». Tysiące mieszkańców Mińska, którzy przeżyli 1100 dni i nocy pod jarzmem niemieckiej okupacji, wyszli na ulice, aby powitać swoich wyzwolicieli. Miasto leżało w ruinach: ponad 80 procent budynków zostało zniszczonych, ulice pokryte były resztkami, a w powietrzu wciąż unosił się zapach dymu. Ale to był zapach zwycięstwa. Kilka tygodni po wyzwoleniu, na obrzeżach Mińska, w dolinie Troszczeń, komisje śledcze zaczną odkrywać przerażającą prawdę o tym, co skrywały lasy. Okazało się, że obok miasta, które świętowało, znajdowało się jedno z najstraszniejszych miejsc na ziemi — obóz śmierci, porównywalny do Auschwitz. Dwie twarze jednego miasta: jedna — jasna, świętująca, druga — ciemna, smutna. Operacja «Bagration»: błyskawiczny cios Do lata 1944 roku Armia Czerwona rozpoczęła realizację planu uwolnienia Białorusi od niemieckofašystowskich okupantów. Operacja «Bagration», nazwana na cześć bohatera Wojny Ojczyźnianej 1812 roku, stała się jedną z największych kampanii wojskowych II wojny światowej. Zaczęła się 23 czerwca i miała na celu zniszczenie Grupy Armii «Centr» — najpotężniejszego związków wojskowych Wehrmachtu na froncie wschodnim. Wyzwolenie Mińska stało się kulminacją operacji. 29 czerwca wojska 3. i 1. Frontu Białoruskiego zadały zbieżne ciosy stolicy Białorusi. Faшиści, rozumiejąc, że miasto jest przegrane, próbowali go przekształcić w twierdzę, ale czołgi radzieckich czołgistów, wykazując cuda odwagi, wdarły się do Mińska już 3 lipca. Do końca dnia miasto zostało całkowicie oczyszczone z okupantów. Cena zwycięstwa była wysoka. W tak zwanym «Kotle Mińskim» otoczone i zniszczone zostało ponad 100 tysięcy niemieckich żołnierzy. Ale tysiące radzieckich żołnierzy położyło życie, wyzwalając białoruską ziemię. Dziś 3 lipca obchodzony jest w Białorusi jako Dzień Niepodległości — dzień, kiedy miasto, a wraz z ... Read more